Արայի լեռան մասին մի լեգենդ ասեմ: Ապրում էր մի կույս աղջիկ անունը Ծաղիկ: Հայկական իշխաններից մեկը հավանում է նրան , նրա գեղեցկությանը և ուզում է բռնի տիրանալ նրան: Ծաղիկը վախենալով փախչում է Արայի լեռ թաքնվելու համար: Լեռան ստորոտում նա հանդիպում է մի հովվի, ով գառներ էր արածեցնում և խնդրում ոչ մեկին չհայտնել իր տեղը: Զայրացած իշխանը սկսում է փնտրել Ծաղիկին նրան պատժելու համար, հանդիպում է հովվին, հովիվը վախենում է նրանից և հայտնում Ծաղիկ կույսի տեղը: Ծաղիկը տեսնելով, որ իշխանը ուր որ է կհասնի իրեն, բարձրանում է հսկա ժայռին և իրեն ներքև նետում: Այդ պահին մատնիչ հովիվը իր ոչխարներով քարանում է: Մինչև հիմա այդ լեռան մեջ մի Սուրբ Մատուռ կա, որին կոչում են Ծաղկեվանք, Ծաղիկ կույսի անունով: Մատուռի կտուրից միշտ ջուր է կաթում, ասում են դա Ծաղիկ կույսի արցունքներն են: Մարդիկ գալիս են և տանում այդ ջրից բուժելու իրենց և կենդանիների աչքերը: Մատնիչ հովիվը իր ոչխարներով մինչև այժմ էլ կանգնած է լեռան ստորոտում քարացած...
Ի միջի այլոց, շրջակա գյուղերի մարդիկ գիշերվա ուշ ժամերին հաճախ են նկատում տարբեր գույներ լուսարձակող ՉԹՕ-ներ Արայի լեռան գագաթին...
Շատ էինք լսել Ազատի ջրամբարի մոտ գտնվող հանքային ջրի մասին, բայց առիթ չէր ընձեռնվել տեսել այն: Այսօր որոշեցինք գտնել այն... Դեպի հանքային ջուր տանող ճանապարհը ձգվում է Գառնու կիրճով` Ազատ գետի երկայնքով: Գարունն արդեն սկսել էր իր գործը: Ձմռանը մերկացաց ծառերն ու թփերը քիչ-քիչ զարդարվում էին ծաղիկներով: Ամենուր սպիտակավարդագուն ծաղիկներով զուգված թփեր էին: Կենդանի հեքիաթ... հեքիաթ, լի նաև արկածներով: Գետի երկայնքով մոտ 2 ժամ քայլելուց հետո, հասանք մի ճոճվող կամրջի, որը պետք է անցնեինք հանքային ջրին հասնելու համար... +17 նկար
Ականատեսի աչքերով ցանկանում եմ պատմել, թե ինչպես են նշում, 1700 ամյա ավանդություններ ունեցող Հայ Քրիստենյաները, Ծաղկազարդի տոնը Երևանի տարբեր եկեղեցիներում: Հայ Առաքելական եկեղեցին նշում է Ծաղկազարդը, որը խորհրդանշում է Քրիստոսի հաղթական մուտքը Երուսաղեմ ( ամբողջը ): Այսօր արթնանալիս մտածում էի, որ երեկոյան կայցելենք մի որևե եկեղեցի մասնակցելու Դռնբացեքի հրաշագեղ արարողությանը և այստեղ կպատմեմ այդ արարողությամ մասին, բայց... +21 նկար ծաղկազարդից
Անցած շաբաթ օրը հայրենի հողեր էինք գնացել, իսկ ավելի կոնկրետ` Վանաձոր: Ստացվեց այնպես, որ պետք էր դպրոց գնալ ու եղբորս դստերը ուղեկցել տուն: Իսկ դպրոցն էլ հենց այն նույն դպրոցն է, որտեղ սովորել եմ ուղիղ 10 տարի առաջ, և այս ամբողջ ընթացքում որևէ անգամ չէի այցելել դպորց և շատ ուրախացա ընձեռնված հնարավորությունից: Սրտի թրթիռով բարձրացա 2-րդ հարկ` իմ նախկին դասասենյակ: Բայց այն ինչ տեսա այնտեղ, շատ մտահոգիչ էր: Դասարանը գրամ անգամ չէր փոխվել: Նույն կահավորանքը, նույն չանգռված ու բարոյապես մաշված «ռեմոնտը», նույն կոմունիստական սեղաններն ու նստարանները...
Գազանա !!!
ReplyDeleteԱրայի լեռան մասին մի լեգենդ ասեմ:
ReplyDeleteԱպրում էր մի կույս աղջիկ անունը Ծաղիկ: Հայկական իշխաններից մեկը հավանում է նրան , նրա գեղեցկությանը և ուզում է բռնի տիրանալ նրան: Ծաղիկը վախենալով փախչում է Արայի լեռ թաքնվելու համար: Լեռան ստորոտում նա հանդիպում է մի հովվի, ով գառներ էր արածեցնում և խնդրում ոչ մեկին չհայտնել իր տեղը:
Զայրացած իշխանը սկսում է փնտրել Ծաղիկին նրան պատժելու համար, հանդիպում է հովվին, հովիվը վախենում է նրանից և հայտնում Ծաղիկ կույսի տեղը:
Ծաղիկը տեսնելով, որ իշխանը ուր որ է կհասնի իրեն, բարձրանում է հսկա ժայռին և իրեն ներքև նետում:
Այդ պահին մատնիչ հովիվը իր ոչխարներով քարանում է:
Մինչև հիմա այդ լեռան մեջ մի Սուրբ Մատուռ կա, որին կոչում են Ծաղկեվանք, Ծաղիկ կույսի անունով: Մատուռի կտուրից միշտ ջուր է կաթում, ասում են դա Ծաղիկ կույսի արցունքներն են: Մարդիկ գալիս են և տանում այդ ջրից բուժելու իրենց և կենդանիների աչքերը:
Մատնիչ հովիվը իր ոչխարներով մինչև այժմ էլ կանգնած է լեռան ստորոտում քարացած...
Ի միջի այլոց,
շրջակա գյուղերի մարդիկ գիշերվա ուշ ժամերին հաճախ են նկատում տարբեր գույներ լուսարձակող ՉԹՕ-ներ Արայի լեռան գագաթին...
Շատ հետաքրքիր լեգենդ էր։ Ինչպես բոլոր լեգենդները։ Ապրես։
ReplyDeleteԱսեմ որ այս լեգենդը տեղադրեցի նաև Վիքիպեդիայում...
ReplyDelete